Peki nerede yanlış yapıyoruz, yada neden sevilmiyoruz. Hatta sevilmek için neden olmadığımız insan oluyoruz. Şu anda yaşadığımız yalnızlığımız yalan mutluluğumuzdan daha mı çirkin ? Bu soruların cevabı çok net olmamakla beraber aslında sizin bildiğiniz cevaplar. Ne fazlasını yazabilirim nede bilmediklerinizi söyleyebilirim. Aslolan benim neden bu satırları yazmam. Galiba kırıldım. Yüreğimin sağa sola düşen parçalarını toplamak için yazıyorum. Belki de isyan ediyorum, bilmiyorum. Bildiğim tek şey üzüldüğümde bir zaman sonra boşluk duygusunu tatmam. Bir boşluktayım ve düşünmeden kalabiliyorum. Yani demem o ki sanal dünyanın bir kusuru var portrelerden oluşması, ve bundadır ki boyası düşen portrelerin yalnızlığı… 😉 Birde benim gibi mallar var, portresiz dolaşan hep yalnız 😛 😀

Sonrası Sanal Alem Dandik Yazar ilk ortaya çıktı.

Hayat gelgitler içine sokar insanı. Dalgalı bir deniz misali sizin rahat yüzmenize olanak vermez. Mücadele edersiniz, emek verirsiniz ve sizi içine çekmesini olabildiğince engellersiniz. Kıyıya yakın kalmak için verdiğimiz bu savaşta kimimiz galip çıkar kimimiz mağlup ve bundandır hayatın bize verdiği ağırlık. Kolay değildir yaşamak. Onu kolaymış gibi gösterenler vardır sadece, yorgunluğunu insanlardan saklayan. Güçlü olmak kelimesinin karşılığını verme mücadelesine girerken hayatın onca güzelliğini bilmeden biçare yaşarlar. Biçare yaşayan bu insanların içi boş kof gövdelerinden etkilenenler vardır, onlar gibi olmak için onca güzelliği teperler. Kimileri de bu güzelliği yaşarken aslında var olmayan bir güzelliğin peşine düşerler. Bu güzelliğin peşine düştükleri o andan itibaren biçare insanlar topluluğunun birer ferdi olup çıkarlar…

( Devamı haftaya 😛 😀 )

Sonrası Magmanın Merkezine Yolculuk Dandik Yazar ilk ortaya çıktı.

Ve bir deli cesareti üstümde,

Sana olan sevgimi kusuyorum,

Yıldızların olmadığı; bulutlu bir ay gecesinde.

Özledim senli günleri,

Sen varken de sensizdim ya,

Ama sen vardın en azından,

Olmasan da yanımda,

Suretinin verdiği huzur…

Karanlıklarım karanlık değil,

Billur bir sudan farksızım,

Varlığında,

Yokluğun anlamsızlaştıran.

Sendin belki beni bu derece,

Diğerlerinden farklı kılan,

Farkımı farketmek farkındalık,

Sıradan insanlar anlayamazdı…

Sen yoksun yine,

Özlemin kelime anlamını karşılıyorum.

Yokluğun da yokluk hani,

Utanıyorum sensizliğimden…

Sonrası Utanıyorum Dandik Yazar ilk ortaya çıktı.

Sonrası Sanmak Dandik Yazar ilk ortaya çıktı.

Sen bana yabancı ben sana,

Unutmadım, ama olmuyor işte,

Sürekli ağlamak.

Zamana bıraktım,

İçimde ki zaman farklı,

Buradaki zaman farklı,

Seni her düşündüğümde,

Karışıyorum anlamsızlıklara,

Anlamsızlık kelimesinin karşılığı oluyorum…

Anlamam edebiyattan,

Anlamasam da sen varsan işin içinde,

Bende vururum edebiyattan dem,

Olurum yıllarca edebiyatla ilgilenen bir adam.

Yine aklımdasın,

Zamana bıraksam da acımı,

İçimdeki zaman dilimi farklı,

Sanki dün sevmişim gibi seni,

Oysa yıllar geçmiş üstünden.

Kelimelerimiz ne kadar uzak,

Aynı sen ve ben gibi.

Senin kelimelerin ısrarcı,

Benimkiler masum kırılgan,

Sen savaşçı ben kaçak,

Sen sevgiden uzak,

Bense kelime karşılığıyım.

Bundan bütün sancılar,

Mıknatıs değiliz biz,

Zıt kutuplarız itiyoruz birbirimizi,

Sadece tek bir cümle kalır insanın içini acıtan,

Elvada.

Kelimeler tüketiyorum sana,

Asla yetemeyecek olan,

Yine senli günleri düşünüyorum,

Eşref saatimde,

Yüzümde bir tebessüm oluyorsun,

Sen karmaşa kelimesinin karşılığıydın,

Mutsuzluk dökülürken dudaklarından,

Gözlerin hayat saçıyordu…

Sonrası İçimdeki Zaman Dilimi Dandik Yazar ilk ortaya çıktı.

Kelimelerim çağıracak seni eşref saatinde. Beni anacaksın küfürler ederek. Hani yanımda olacaktın diyeceksin, içimde ki seni bilmeyerek. Hep yanındayım aslında. Ama anlaşmamızda olmayan bir şeyler var bu işte. Sen söz vermediğin halde yanımdasın her daim. Yalnız kelimelerinden, sesinden yoksun. Bakışlarını alıp götürmüşüm. O kadar olumsuzluklardan bahsederken dudakların, yaşama sevinciyle dolu gözlerin. Karmaşa kelimesinin tam karşılığıydın aslında. Eksik kalan tarafım, başarısızlığımı bozacak olan tek anahtarım, ömrümün vazgeçilmez törpüsü ve şair ruhlu kadın”ım”. Tırnak içine aldığım çok basit gibi gözüken o sahiplenme ekini asla kullanamayacak olmam zehirliyor beni. İmkansızım diyorum seni her andığımda ve imkansızım olup düşüyorsun yüreğime. Göğsümdeki tüyler, göğsüm ateşler içinde düşüncelerime karıştığında. Burnumun direği sızlıyor, gözyaşlarımı tutuyorum ve hayır ağlamayacağım diyorum hırslanarak. Onca yıl geçti üstünden ama ilk tazeliğinde bıraktığın acı, her aklıma geldiğinde. Benim de bildiğim bu imkansız olan şey ney hala düşünüyorum. Eğitim seviyemiz mi, senin okumuş olman benim okumamış olmam mı? söylesene bana. Onca okumuş insan sevgiye, aşka bu kadar cahilken beni bütün bu anlamsız şeylerden mi istemedin. Anlamıyorum ve gerçekten bilmiyorum ikimize ait olacak bir ilişkinin imkansızlığını. Bence kaçamak, ustaca söylenmiş bir yalandan ibaretti attığın mesaj. Sen beni istemediğini söylemedin bütün yürekliliğinle…  Kaybettiğin gün oydu belki de beni. Bir yalan cümlenin esaretine koyup, kaçman öylece. Masum bir çocuktu sana olan aşkım, yalandan yoksun.

Riyakar olmayan bir aşka uzattığın dili şekersiz bir çaydan daha fazla yakar kader denilen anlaşılmaz olgu. O olguyu anlama telaşında yanan diline ağlarsın. Her aşk deyişinde ağız dolusu küfürler eder sevdiğin o ılık rüzgarlar sana. Anlamazsın bunca dediğimi bilirim, anlamak için bir şairin kelimelerine sahip olmalısın. Kelimeleri esir almaya çalışan değil kelimelere esir kalan biri, budur şair. Senin hep olduğunu sandığın ama asla sahip olamadığın… Sen kelimeleri katlederken ben onların tam anlamlarını karşılıyordum soğuk gecelerde. Özlem, yalnızlık, imkansızlık, yangın, dinmek bilmeyen bir acı ve bir sürü kelime. Esir düştüm sayende kelimelere. Şairliğim senden ve ondandır kelimelerden kaçışım. Ve yarım kalan yazılarım, eksik kalmamdan. Diğer yarım yani sen.

Canan”ım” o kadar büyük ki seni bırakıp gittiğim karanlıklar, ne biri sana dokunabilir nede varlığını sezebilir. İçimde, karanlıklar içinde kimsenin bilmediği ve asla bilemeyeceği bir yerde öylece gecelerimi bekliyorsun. Ve beklediğin o an geliyor, ben nefes aldıkça. Kapıyorum gözlerimi silüetin düşüyor gecelerime. Muhabbet edip eski günlerden konuşuyoruz. Sen yine beni bende seni kötülüyorum. Yanaklarımdan aşağı dudaklarıma değiyor tuzlu bir damla. Kuçaklayıp yatıyorum silüetini. Ve yine yarım kalıyorum…

Sonrası Canan”ım” Dandik Yazar ilk ortaya çıktı.

Sonrası Işık Dandik Yazar ilk ortaya çıktı.

Sonrası Sorularının Cevabı Dandik Yazar ilk ortaya çıktı.

Bırak beni oluruna,
Zamanla anlayacaksın zaten,
Ki anlaman gerekiyorsa.
Zorlama kendini,
Ve sakın derin anlamlar yükleme bana,
Anlamadığında.
İnsanım sonuçta,
Belki sen bana göre daha bir insansın da,
Yani anlatmak istediğim şu,
Oluruna bırak …

Sonrası Anlatmak İstediğim Dandik Yazar ilk ortaya çıktı.

Yaşadığımız anlamsızlığı anlatmaya,

Ve bir ağlama isteği derinlerde,

Susuyoruz nedensiz, sebebsiz,

Yarım kalmış, bütünümüzle….

Susmanın zamanı gelmedi mi ?

Söylesene dostum,

Şöyle tenha bir yere çekilip,

Elimizi eteğmizi çekmenin vakti,

Bende öyle düşünmüştüm…

O halde susmaya başlıyoruz dostum,

Hemde tam bir susma,

Yavaş yavaş unutturuyoruz kendimizi,

Hiç yaşamamışcasına, var olmamışcasına,

İnsanların hayatından çıkıyoruz…

Sonrası Yaşadığımız Anlamsızlık Dandik Yazar ilk ortaya çıktı.